Een werkproces tussen Noord en Zuid: In gesprek met Greco, Scholten en Zappalá.

De praktijken van Emio Greco & Pieter C Scholten en Roberto Zappalá tonen gelijkenissen: gebouwd rond een eigen danspraktijk ontstonden choreografische centra. Overdracht, ondersteuning van nieuwe makers en een eigen methodiek ontwikkelden zich door de jaren heen.

In een interview spreken de makers over hun samenwerking, de overeenkomsten en verschillen in hun praktijken en de aantrekkingskracht die leidde tot deze gezamenlijke creatie. Het gehele interview is binnenkort te zien, maar we nemen alvast een exclusief kijkje.

Begin februari zitten Greco en Scholten voor de camera onder de betonnen bogen van het imposante gebouw Westbeat, waar hun Space for Dance Art huist. Het gesprek begint met een praktische vraag, die echter zowel filosofisch als concreet inhoudelijk aan de kern van L.A.V.A. blijkt te raken.

Die verschillen van methodiek en benadering van dans, wat doe je met de spanning daartussen?

In het werk van Greco & Scholten wordt regelmatig juist dit spanningsveld opgezocht: In de samenwerking met verschillende disciplines, ze maakten werken met o.a. acteurs en een operagezelschap, maar ook in de choreografie worden vaak tegenkrachten opgezocht van bv. geluid en licht. Daarbij werd nooit gezocht naar “fusion” of samensmelting.

In L.A.V.A. vormt het verschil tussen de danspraktijken juist de frictie, als plek om te verkeren, de vruchtbare bodem waaruit het lichaam kennis put en ook juist haar eigen intrinsieke kennis aanwendt om daarin te kunnen verblijven. Mag verschil bestaan? Kunnen we dat verdragen zonder altijd naar een oplossing te streven waarin alles netjes samenkomt?

Deze spanning vormt het vertrekpunt van L.A.V.A..

In het interview komen nog vele thema’s voorbij, over wat het lichaam representeert of juist niet, verhaallijnen in dans of de afwezigheid daarvan, over de omliggende danslandschappen van noord en zuid.

Hou onze socials en website in de gaten voor de verschijning van het gehele interview!