In Forme(s) de vie brengt choreograaf Eric Minh Cuong Castaing dansers en volwassenen met een beperking samen.
In Forme(s) de vie / (Levensvorm(en) brengt choreograaf Eric Minh Cuong Castaing dansers en volwassenen met een beperking samen. Zo onthult hij de (aanpassings)kracht van lichamen die maar al te vaak worden afgeschreven. Op het podium komen dansers samen met performers die hun mobiliteit verliezen. Met de belichaming van prothesen door de dansers stelt deze voorstelling/installatie het hedendaagse idee van een augmented body aan de kaak.
Welke gebaren zou je behouden als beweging een probleem werd, een doel, een strijd die al je aandacht opeiste? In het verlengde van L’Âge d’Or, dat gemaakt werd met kinderen met een motorische neuronziekte, biedt Forme(s) de Vie een nieuwe manier om samen te dansen. Vanuit de noodzaak van het menselijk gebaar. De voorstelling-installatie ontwikkelt zich rond een film op verschillende schermen en betrekt ook de lichamen van bezoekers. Dansers compenseren met hun lichaam de motorische tekortkomingen van anderen, zoals een ex-danser en een ex-bokser. De dansers worden als het ware gebruikt als prothesen. Dat beïnvloedt het bewustzijn van hun lichaam en relatie tot elkaar. En tot het heden, in onze individualistische, ultra competitieve en techno wetenschappelijke samenleving.
Van 2021 tot 2024 werkte ICK intensief samen met Artist Associate Eric Minh Cuong Castaing en zijn gezelschap SHONEN. Om professionele, amateur- en out-of-the-ordinary-lichamen in al hun diversiteit te verkennen, ontwikkelde de Vietnamees/Franse beeldend kunstenaar en choreograaf drie onderzoeksprojecten waaruit voorstellingen, installaties en films ontstonden.
De focus van zijn choreografisch onderzoek ligt op de ‘augmented body’, het ‘aangevulde lichaam’: nieuwe technologieën die zo ingebed worden in het alledaagse leven dat ze ‘verlengstukken van het lichaam’ worden.
De drie projecten werden ontwikkeld in Frankrijk en Nederland, zoveel mogelijk in samenwerking met lokale zorginstellingen en speciale scholen. Bij elk project hoorde een specifiek workshopprogramma. De kennis die we opdeden tijdens de creatieve processen met kwetsbare doelgroepen, documenteerden we. Onderzoekers van de MA Dance Therapy in Rotterdam creëerden een model voor een betere, fysieke interactie tussen de doelgroep en bijvoorbeeld familieleden en zorgverleners.
De projecten zijn als volgt gecategoriseerd:
Forme(s) de Vie. Voorstelling en tentoonstelling met dansers en volwassenen met mobiliteitsverlies.
L’Age D’Or. Film en voorstelling met dansers en kinderen met een lichamelijke handicap.
Infante. Choreografisch stuk op het snijvlak van dans, concert en videokunst, met kinderen tussen de 7 en 12 jaar.
Castaing volgt zijn opleiding in visual arts aan de Gobelins l’école de l’image in Parijs en werkt vervolgens enkele jaren aan animatiefilms. Geïnteresseerd in het gebruik van techniek en visuele effecten in andere disciplines, komt Castaing in aanmerking met onder andere hip-hop en moderne dans. In 2007 richt hij zijn eigen gezelschap ‘Shonen’ op en vanaf dit moment gaat hij ook samenwerken met andere jonge makers van zijn generatie.
Trailer 1 — FORME(S) DE VIE
Trailer 2 — FORME(S) DE VIE
Trailer 3 — FORME(S) DE VIE