De installatie bestaat uit een holografisch lichaam dat oplicht vanuit tientallen LED-lampen. Het beweegt voortdurend en verandert van vorm in respons op de impulsen van een danser. In het midden van de installatie lijkt een jurk te ademen, terwijl een glanzende bol synchroon meebeweegt. Het digitale lichaam werkt op basis van choreografische data die zijn vastgelegd uit de bewegingen van een danser. Deze data worden via een server naar de installatie gestuurd, waar een algoritme het omzet in geluid. Elke beweging van het systeem en van de danser beïnvloedt de muziek direct, waardoor deze in realtime word aangepast en opnieuw gecomponeerd. Het hologram doorloopt zeven verschillende stadia waarin kunstmatige intelligentie en dansfragmenten samenkomen. De bewegingen van een danser worden in realtime vastgelegd en verwerkt. Hierdoor ontstaat een dynamische interactie tussen fysieke en digitale processen, waarbij de installatie fungeert als brug tussen beide werelden.

De installatie maakt gebruik van upcycling door ontwerpprincipes en data uit eerdere installaties opnieuw te gebruiken. Ook bewegingen en geluiden uit eerdere voorstellingen worden hergebruikt en geactiveerd in een nieuwe context. De broncode van het systeem bestaat uit data van zeven dansfragmenten, vastgelegd en ontwikkeld tijdens het creatieproces van WE, the LUST, een productie die in première ging in de Philharmonie de Paris in December 2024. Tijdens die voorstelling fungeerde de installatie als een visuele introductie, waarbij het publiek bij binnenkomst werd verwelkomd. Op het podium droeg een danser speciale sensoren, waarmee hij live geluidslagen aanstuurde via zijn bewegingen. De opgenomen gegevens blijven actief in het systeem en worden voortdurend hergebruikt en aangepast. Ze vormen de basis voor nieuwe variaties en onverwachte combinaties van beweging en geluid. Iedere interactie tussen mens en algoritme voegt nieuwe lagen toe aan het digitale geheugen van de installatie. Hierdoor wordt de relatie tussen mens en kunstmatige intelligentie steeds verder ontwikkeld en verdiept.

Een van de aanleidingen en inspiratiebron voor de installatie is de AI-Toolbox, een technologische toepassing die is ontwikkeld binnen het EU Horizon Heritage-project PREMiERE. Dit project is een samenwerking tussen wetenschappers en kunstenaars die werken met kunstmatige intelligentie (AI) en extended reality (XR). De AI-Toolbox maakt het mogelijk om bewegingen vast te leggen, te analyseren en te vertalen naar digitale choreografieën, geluiden of bewegende beelden. Het systeem is ontworpen voor realtime gebruik, waardoor dansers direct kunnen communiceren met een netwerk van machines. Ze kunnen audiovisuele elementen beïnvloeden door middel van hun bewegingen. Tijdens het creatieproces van WE, the LUST werkten drie programmeurs aan het verfijnen van geluiden en 3D-beelden, afgestemd op de choreografische en muzikale stijl van Emio Greco, Pieter C. Scholten en Franck Krawczyk. In dit kader organiseerde het AHK IDlab in Amsterdam voor het eerst de Experimental Ateliers, onderdeel van ICK’s lopende onderzoek The Intuitive Body & AI. Tijdens deze ateliers kwam naar voren hoe de AI-Toolbox kunstenaars kan inspireren om nieuwe vormen van creatie en ontwikkeling binnen hun vakgebied te verkennen.

Sinds de eerste presentatie van de installatie in Parijs onderzoekt het creatieve team hoe de mogelijkheden ervan kunnen worden uitgebreid. De centrale vraag is of het hologram, met de input van de AI toolbox, zelfstandig nieuwe dansvormen kan creëren. Er wordt verder onderzocht hoe het digitale lichaam in real-time op een performer kan reageren door bewegingen te registreren, te analyseren, te projecteren en opnieuw te transformeren. Ook het publiek kan met de installatie interageren door middel van een camera, en door inuitieve lichaamsbewegingen met het hologram te communiceren. Het hologram zou in de toekomst een steeds verfijnder en nauwkeuriger expressiemiddel kunnen worden. Misschien kan het zelfs de grenzen van de installatie overstijgen en direct communiceren met voorbijgangers, door hun bewegingen te spiegelen of te vertalen naar nieuwe vormen van interactie. Er liggen ook spannende mogelijkheden op het gebied van educatie, zoals het creëren van interactief lesmateriaal dat dansstudenten uitdaagt om hun techniek, creativiteit en improvisatievermogen op nieuwe en onverwachte manieren te verkennen en verder te ontwikkelen. De installatie zou zich kunnen ontwikkelen tot een dynamisch canvas, waarin fysieke bewegingen worden omgezet in abstracte beelden en vloeiende patronen. Als een flexibele, kinetische structuur zou het niet alleen reageren op signalen uit de omgeving, maar ook actief transformeren op basis van die prikkels. Misschien evolueert het zelfs tot een bewust systeem, dat de veranderende ritmes en impulsen van de wereld om zich heen niet alleen weerspiegelt, maar ook interpreteert en opnieuw vormgeeft.