Op 30 april en 1 mei brengt Elisa Zuppini het eerste werk dat ze maakte na haar afstuderen aan de SNDO terug op de planken van theater Frascati.

In Himalaya onderzoekt Elisa de materiële en verlangende dimensies van het lichaam, en de werkelijkheid als een complex netwerk van onderling verbonden systemen. Ze richt zich op schijnbaar tegengestelde krachten en de verleiding van synthetische versmelting, bekeken door de lens van het lichaam zelf.

Door subtiele bewegingen van het ‘echte’ in kaart te brengen, onderzoekt ze de trage tijd van geologische erosie, de versnellende beelden van digitale omgevingen en de herhaling en volharding van machinale lichamen. Ze brengt deze systemen met elkaar in botsing, als tektonische platen die verschuiven in onze waarneming: elkaar rakend, botsend, maar nooit volledig samensmeltend. Deze planetaire wrijving wordt zo een metafoor voor de manier waarop zulke krachten in onze geest werken: intens en ontregelend, gefragmenteerd maar toch met elkaar verbonden.

De originele compositie is van Hesaitix (voorheen M.E.S.H) / James Whipple, wiens klankwerelden bewegen tussen het organische en het synthetische. In samenspel met de beweging ontstaat een grillig gevoel voor tijd, dat het publiek uitnodigt om onverwachte openingen en verschuivingen te ervaren.