L.A.V.A. = Lava, een metafoor van eruptie.

In het onderzoek naar L.A.V.A., de nieuwe internationale coproductie met Zappalà Danza die deze zomer in première gaat, nemen we je graag mee in het maak- en denkproces, toevallige vondsten, of associaties die komen bovendrijven.

In 1986 gaf Ursula Le Guin een college, dat een belangrijke verhandeling werd in het denken en spreken over macht. Het ging over feminisme en hoe de taal van vrouwen ondergeschikt was aan die van mannen – the fathers tongue. Los van biologisch geslacht, sprak zij over de macht die spreekt vanuit autoriteit en dominantie. De taal van de vader predikt, schrijft voor, verordonneert. De taal van de witte man is die van tegenstellingen en verwacht geen antwoord. The mothers tongue, is alledaags, converseert, verwacht een antwoord, verbinding: Heb je je paraplu bij je? M’n voeten doen pijn. M’n hart breekt. Raak me aan. Kan je het zout doorgeven? Taal die meegaat op de uitademing en altijd verkeert tussen stilte en muziek. Het hele college is een vurig pleidooi dat mechanismes laat zien welke stemmen het zwijgen wordt opgelegd.

Hoewel er sinds de jaren 80 veel veranderd is in de positie van vrouwen en mannen, de lezing soms gedateerd is, lijkt het mechanisme als zodanig actueel: in discussies rondom klimaat, gender en dekolonialisme,  We Are Vulcanoes is een gepassioneerde oproep: “when women speak truly they speak subversively – they can’t help it: if you’re underneath, if you’re kept down, you break out, you subvert. We are volcanoes. When we women offer our experience as our truth, as human truth, all the maps change. There are new mountains. That’s what I want – to hear you erupting. You young Mount St. Helenses who don’t know the power in you – I want to hear you. I want to listen to you talking to each other and to us all.”