Wat begint als fysieke kracht eindigt in een onverwachte intimiteit tussen podium en zaal.
Breathe, breathe in the air
Don’t be afraid to care
Leave but don’t leave me
Look around and choose your own ground
Pink Floyd — “Breathe”
Een choreografie van adem en overrompeling. Een fysieke uitputtingsslag die vertraagt, scherpt, openbreekt. Zes lichamen bewegen in een ritme van adem, geluid en puls. De ruimte trilt onder stuwende beats, versterkte ademhaling en plotselinge stiltes. Neonconstructies suggereren machines, windmolens, aftelklokken.
Donna Summer’s I Feel Love drijft de voorstelling voort. Niet nostalgisch, maar elektronisch geladen – herhaald, vervormd, versneden. Een pulserende lijn die het lichaam in beweging zet, steeds opnieuw. Eminem’s Without Me breekt het open – ritmisch, scherp, ontwapenend. De adem pulseert tussen controle en overgave. Geen verhaal. Geen richting. Alleen intensiteit en verademing Performers en publiek delen dezelfde adem dezelfde ruimte, dezelfde geladen stilte, dezelfde toenemende drang tot explosieve beweging.
WE, the BREATH (MilanOltre, 2023) is de eerste voorstelling van de WE-CYCLE. Deze ging vooraf aan WE, the EYES (Ravenna Festival, 2023) en NOUS, le RADEAU / WE, the LUST (Philharmonie de Paris, 2024). Gezamenlijk nemen ze de kracht en kwetsbaarheid van het intuïtieve lichaam als leidraad en stimulus.
De performers dragen de choreografie met een indrukwekkende precisie en een bijna onuitputtelijke energie.
